Cybersecurity in 2027: strategische keuzes voor een weerbare organisatie
Download en lees het volledige rapport via onderstaande link.
Die vragen zijn begrijpelijk. De Europese NIS2-richtlijn stelt het kader, maar organisaties in Nederland krijgen te maken met de Nederlandse uitwerking in de Cyberbeveiligingswet (CbW). Voor organisaties die binnen de reikwijdte vallen, betekent dit onder meer dat het bestuur maatregelen voor cyberrisicobeheersing moet goedkeuren en toezicht moet houden op de uitvoering. Bestuurders moeten dus niet alleen kennisnemen van cybersecurityrapportages, maar ook kunnen beoordelen welke risico’s de continuïteit van de organisatie bedreigen.
Voor organisaties die nog bepalen of zij onder de wet vallen of meer inzicht willen in de bestuurlijke verplichtingen, verwijzen wij naar onze eerdere artikelen over de reikwijdte van NIS2 en de inwerkingtreding van de Cyberbeveiligingswet.
Het wereldwijde Forvis Mazars Cyber Security Report 2027 plaatst deze ontwikkeling in een breder perspectief. Organisaties zijn steeds afhankelijker van digitale ecosystemen waarin cloudplatforms, softwareleveranciers en andere dienstverleners een rol spelen. Klanten en ketenpartners stellen hogere eisen aan de beheersing van cyberrisico’s. Digitale betrouwbaarheid raakt daardoor niet alleen compliance, maar ook continuïteit, klantvertrouwen en marktpositie.
In Nederlandse NIS2-trajecten zien wij een aantal terugkerende vraagstukken. Ten eerste ontbreekt vaak een duidelijke verbinding tussen cyberrisico’s en de bedrijfsvoering. Bestuursrapportages bevatten aantallen kwetsbaarheden, incidenten en openstaande maatregelen, maar maken niet altijd duidelijk welke dienstverlening geraakt kan worden en welke besluiten van het bestuur nodig zijn.
Ten tweede zijn verantwoordelijkheden verdeeld over IT, security, risk, inkoop, juridische zaken en de business. Iedere functie beschikt over een deel van de informatie, maar niemand heeft vanzelfsprekend het volledige beeld. Daardoor kan een groen dashboard meer zekerheid suggereren dan de organisatie in de praktijk heeft.
Ten derde hebben veel organisaties hun incidentrespons nog niet op bestuursniveau getest. Een plan beschrijft wie waarvoor verantwoordelijk is, maar een oefening laat zien of besluitvorming, communicatie en herstel onder druk werkelijk werken.
De Nederlandse uitdaging is daarom niet beperkt tot het vertalen van Europese regels naar beleid. Organisaties moeten de stap maken van formele naleving naar aantoonbare beheersing in de dagelijkse praktijk.
Leveranciersrisico laat goed zien waar het verschil tussen documentatie en beheersing ontstaat.
Neem als illustratie een organisatie met ongeveer 100 leveranciers. Niet iedere leverancier verwerkt gevoelige gegevens of ondersteunt een proces dat niet langdurig mag uitvallen. Toch krijgen leveranciers geregeld dezelfde vragenlijst. Dat levert veel informatie op, maar weinig inzicht in de partijen waarover het bestuur daadwerkelijk een besluit moet nemen.
Een leveranciersregister vertelt met wie de organisatie zakendoet. Leveranciersrisicomanagement moet laten zien van welke partijen de organisatie afhankelijk is, wat de impact van uitval is en welke zekerheid nodig is.
De beoordeling begint daarom bij de processen die moeten blijven functioneren. Daarna brengt de organisatie in kaart welke systemen, gegevens en leveranciers daarvoor nodig zijn. De diepgang van de leveranciersbeoordeling volgt vervolgens uit de mogelijke impact, de verleende toegang en de mate van afhankelijkheid.
Voor financiële entiteiten stelt DORA vanuit een eigen regelgevend kader vergelijkbare vragen over digitale operationele weerbaarheid en ICT-dienstverleners. DORA en NIS2 hebben een andere reikwijdte, maar brengen digitale afhankelijkheden beide nadrukkelijker op de bestuursagenda.
Bestuurders hoeven technische maatregelen niet zelf te ontwerpen. Zij moeten wel kunnen sturen op de risico’s die de continuïteit, klantverplichtingen en strategische doelstellingen raken.
Een bruikbare bestuursrapportage geeft daarom antwoord op vier vragen:
Met deze vragen verschuift het gesprek van technische details naar impact en besluitvorming. Het bestuur krijgt daarmee zicht op de onderwerpen waar prioritering, investering of expliciete risicoacceptatie nodig is.
De Cyberbeveiligingswet biedt organisaties een aanleiding om risico’s en afhankelijkheden te onderzoeken die soms jarenlang buiten de bestuursrapportage zijn gebleven. De waarde zit niet in het aantal nieuwe documenten, maar in betere besluiten over continuïteit, incidentrespons en geaccepteerde risico’s.
Forvis Mazars ondersteunt organisaties hierbij met NIS2-readiness assessments, leveranciersrisicoanalyses en boardroomsessies over cyberweerbaarheid. Voor financiële entiteiten ondersteunen wij ook bij het beoordelen van DORA-verplichtingen en digitale operationele weerbaarheid.
Een concrete eerste stap vraagt geen uitgebreid programma. Selecteer voor de volgende bestuursvergadering de leveranciers achter uw belangrijkste processen en bespreek één scenario: een van deze partijen valt morgen uit. Welke dienstverlening wordt geraakt, hoelang kan de organisatie dat opvangen en welk besluit moet het bestuur nemen? Dat gesprek levert doorgaans meer inzicht op dan opnieuw een algemene vragenlijst versturen.
Deze website maakt gebruik van cookies.
Sommige zijn noodzakelijk, andere helpen ons bij het analyseren van het gebruik van de website, dienen advertenties of zorgen voor een gepersonaliseerd websitebezoek.
In onze privacy policy vindt u meer informatie over de cookies die wij gebruiken.
Zonder deze cookies functioneert deze website niet optimaal.
Deze cookies helpen ons deze website te verbeteren door informatie te vergaren over het gebruik hiervan.
Met behulp van deze cookies kunnen wij de relevantie van onze advertenties vergroten.